Początek ubiegłego stulecia i działalność "Bratniaka"...

Wiosną 1913 roku rozpoczęto rozbudowę koszar i komendantury przy ul. Heeresanger 11 (obecnie: Aleja Legionów 11). Od 1914 roku stacjonował tu niemiecki Batalion Łączności. Koszary, budynek sztabowy, stajnia, ujeżdżalnia stanowiły obszar wielkiego placu ćwiczeń. W 1923 roku w budynku "Bratniaka" znajdowała się już nie tylko kuchnia i stołówka, ale też sala gimnastyczna, czytelnia, kantyna, pomieszczenia biurowe Bratniej Pomocy, dwie duże sale noclegowe, łaźnia, a nawet zakład fryzjerski. Bratnia Pomoc, która miała tu swoją siedzibę, była w swych założeniach organizacją o charakterze apolitycznym. Miała na celu m. in. udzielanie pomocy studentom polskim w otrzymywaniu zakwaterowania oraz środków finansowych na wyżywienie i opłaty za studia w Politechnice Gdańskiej. Fundusze jej pochodziły z instytucji państwowych i organizacji społecznych. Bratnia Pomoc reprezentowała studentów polskich na zewnątrz i broniła ich interesów. Prowadziła też schronisko dla polskich wycieczek, uważane za jedno z najlepszych na ziemiach polskich. Cały teren "Bratniaka" wraz z kościołem pw. św. Stanisława Biskupa był odgrodzony od sąsiednich ulic wysokim murem. Na dawnym placu koszarowym urządzono boiska sportowe i strzelnicę małokalibrową. Obszary te stanowiły rodzaj polskiej kolonii na terenie Wolnego Miasta Gdańska. W miarę nasilania się prowokacji niemieckich bojówek, organizacje studenckie mieszczące się w budynku Domu Akademickiego traciły swój apolityczny charakter. Budynek "Bratniaka" traktowany był przez Niemców jako jeden z polskich punktów oporu. Studenci przygotowywali się do obrony na wypadek napaści. Natychmiast po rozpoczęciu działań wojennych 1 września 1939 roku Niemcy zajęli budynek polskiego Domu Akademickiego i zakwaterowali w nim swoją jednostkę wojskową. Aresztowali duchowego opiekuna studentów - ks. Bronisława Komorowskiego. Zniszczyli wszystkie akta Bratniej Pomocy. Dzięki temu większość materiałów nie dostała się w ręce gestapo, a niektórzy działacze i studenci uniknęli aresztowania. W 1945 roku budynek przy ul. Dzierżyńskiego 11 stał się siedzibą Ludowego Wojska Polskiego. W 1958 roku budynek (wówczas - przy ul. F. Dzierżyńskiego 11) przekazano na cele oświatowe. Nastąpiła przebudowa i adaptacja pomieszczeń.

Szkoła Podstawowa nr 49 i pierwszy dzwonek...

Pierwszy dzwonek w Szkole Podstawowej nr 49 zadzwonił 2 września 1958 roku. Naukę razpoczęło 787 uczniów pod okiem 22 nauczycieli. 28 maja 1967 roku- szkoła otrzymała imię XIII Międzynarodowej Brygady im. Jarosława Dąbrowskiego. "Dąbrowszczacy" ufundowali sztandar oraz pamiątkową tablicę na budynku. W roku 1989, w wyniku wspólnej decyzji Rady Pedagogicznej, rodziców i uczniów została powołana Rada Szkoły, która jako organ współuczestniczy w prowadzeniu placówki. Rok później imię XIII Międzynarodowej Brygady im. Jarosława Dąbrowskiego. "Dąbrowszczacy" zostało zniesione. Z początkiem lat 90 - tych, a dokładnie w roku 1992, w szkole pojawiły się pierwsze komputery, dzięki którem uczniowie rozpoczęli naukę informatyki. Od roku 1993 trwała intensywna przebudowa i reorganizacja pomieszczeń, m.in. sal po rozwiązanym Schronisku Młodzieżowym, sanitariatów i gabinetów lekarskich. Rozpoczęto także remont dachu, w wyniku którego w 1996 roku doszło do pożaru w części mieszkalnej budynku. Odbudowa strawionego przez ogień dachu i remont doszczętnie zniszczonych i zalanych pomieszczeń szkolnych trwały aż do roku 1999.